yazdıkça’

İnsanın insana verdiği his,zaman geçse de değişmiyor.Günlerin seni kovaladığı düzenle,sezgin ruhunu yanıltmıyor.Karşındaki bedenlerin yaydığı niyet,hep aynı ritimle sana varıyor.Konuşmadığın kimselerden,ulaşmadığın şehirlerden,duymadığın seslerden yakın aslında sana gerçek.Dinle hepsi içinde;sadece hissettiklerinle.

O da bilmiyordu.Zıttı mümkün olsa günah keçisi olmayı kendi direnciyle kırar,etraflıca düşünmeyi eskilerden beri yanında taşımazdı.Hayretli bakışları,çoktandır içinde yer aldığı hikayenin dışına çıkmaya küçük bir temsilken,anlatmaya çalıştığı mesele aldığı kararların ardından iradesizliğinde ona boyun eğdiriyordu.Söz vermişti.Kendine kendinden daha büyük sözler vermişti.Edindiği tüm yüce çıkarımlardan dirayetle,geçmişine yenik saydığı benliğine acı çektirmeyi durduracak;azmettiği teslim oluşu görkemli perdelerin…

Kendini tanımanın ve kendinde var olmanın büyük önemini omuzlarına yüklerken;dışarıdan beslenmeye alışmış bedenlere kıyasla,içine düşmenin onarıcı etkisini avuçlarına alıyorsun.İyi ve güzel sayılan tüm yönlerinle kendini sevip büyütürken;yaşantına çile katan ve biran önce arınmaya can attığın o kömür rengi duygular ile ağır kokulu huylardan kurtulmaya niyet etmiş görünüyorsun keşkeyi bırakıp çoktan.Bütünüyle hepsi sensin.Kaçmaya çalıştığın tüm karanlık…

Boğumlanan birkaç nefesten ötede hıçkırığında hiçbir anlam yoktu.Sayıkladığı tozlu raflardan nasibini almış olmalı ki geçmişe rağmen sendelediği sebeplerden sözünü etmeden uzaklaştı.Yarını belli belirsiz düşleyen küçük çocuklardan ayrı kaldığı için heyecanına yenik düştüğünü hissetti ve hikayesi kırık yazılan mazisini oracıkta söndürdü.Ölmüştü.Bunu duymak zordu.Rastlanılan tüm kapılarda boynu bükük bir gül,duvarlarda izi taze gölgeler,yollardaysa yenisi beklenen ayak sesleri…