yazdıkça’

Siyah çizgiler… Eşit ve uzun boylu… Demirden örülen kayıtsız kelimelerin etrafında dönen,biçimsiz sebeplere takılıyor kalbin inceden.Seyrine düştüğün yitik hikayelerin canına okumaya niyetle uyandığın bir gecede,gardını almış acımasız hiddetini buluyorsun karşında aniden.Olanı biteni,geçmişi ve geleceği,sadeyi ya da yeniyi kendi çiziminle tasarlayıp sadece senin benliğinle vuku bulduğunu sanıyorsun hayatın adının.Gözlerin süslü hayallerde nefes almaya alışmışken,yalnız sana ait…

Belirli kuralları uygulamak her zaman şart mı? Düzenin içinde düzensizlik insanı rahatlatır mı? Akışa uyarken ince düşünmek sabrı çoğaltır mı? Etrafa bakıp gözlem yapmak her zaman iyi bir çıkarım mı? Bütün günler yüksek verimle geçmeli mi? Bazen boş boş duvara bakanlar sayıca az mı? Mutluluk veya huzuru kovalamak doğru mu? Her teşekkür gerçekten içten mi?…

Son zamanlarda güne -acaba bugünün bana hediyesi ne- sorusunu yönelterek başlıyorum.İçimin coşkusuyla meraklanıp,gizli armağanımı seçmeye çalışıyorum.Heyecanımı taşıyabildiğim şekilde bazı yorumlamalar yaparak güne anlam biçiyorum. Uzun süredir görüşmediğim bir arkadaşımla yeniden ve daha derinden konuştuğuma sevindim bugün.Beklenmedik zamanda gelen plansız buluşmalar içimi daha çok sevindiriyor,yüzüm biranda gülümsüyor,yarım kalan bir iletişimin devamıyla neşe doluyorum.Günün sırrını okumayı konuştuk…

Kelimelerin gücünü yerinde kullanabilmeyi;sözlerimi hiçbir engele karıştırmadan ve onları almak istedikleri yolda tüm buğulardan uzak tutarak ilerletebilmeyi dilerdim.Son günlerde içinden çıkamadığım hayatı sorgulama biçimimi daha derinden hissettirmek isterdim mesela.Yalnızlığa gömülü duvarlarımızın arasında,içimin çırpınan düşüncelerini ya da kendimi hedef aldığım başkaldırışlarımı tereddütsüzce ifade edebilmeyi temenni ederdim.Birçok tehlikenin,hastalığın veya sıkıntının çetin savaşını zorluklarla taşıyan çileli dünyanın içinde,bir…