yazdıkça’

Sessizliğin hüküm sürdüğü koyu bir bataklık ortasında hiçbir yağmurdan gücünü alamamış,hileli ayak izlerine tabak saydığın ürkütücü bir tenhalığa şahit kılarken bedenini; hatırında yer tutan ezberlerden uzak ve sisli demirlerin bünyesine giydirilmiş canı taze,dokusu kadifeden parlak gülleri aramaktan caymak.

Hayatımıza giren haberlerin bize geliş önceliğini sıralayabilseydik nasıl bir dizilim yapmaya çalışırdık bilemiyorum.Belki kulağa korkunç gelenleri duymak istemeyeceğimiz için güzellik içeren ve bizleri sevindirecek olan olayları öne alır sıkıntı verenleri sona saklardık.Ya da ilk sıraya olumsuzları yerleştirip,bizi yaralı bir kimliğe sokacakları biran önce yaşayıp kurtulmak düşüncesiyle öncelikle soğuk havaları tatmayı isterdik.Öyle ya da böyle yaşardık…